هر فرد در زندگی فقط یک عشق واقعی خواهد داشت و تا آخر عمر آن عشق با او همراه است و از او جدا نخواهد شد...

توی مترو نشسته بودم که دخترک فال فروش با  حالتی خاص می خواست فال بفروشه ٬ ناخودآگاه دستم توی جیبم رفت و یه اسکناس بیرون آوردم و بهش دادم اونم بسته فالش رو نگه داشت و منم با نیت یکی برداشتم و می دونستم اگه به فال حافظ اعتقاد نداشته باشی هیچ وقت درست در نمیاد ٬ به خاطر همین با یک نیت دست بردم توی پاکت دیدم که نوشته بود :

طایر گلشن قدسم چه دهم شرح فراق

که در این دام گه حادیه چون افتدام

من ملک بودم و فردوس برین جایم بود

آدم آورد درین دیر خراب آبادم

غصه و غم های تو پایانی نیست زیرا چنان عاشق هدف و طالب مراد خودهستی که انگار دنیا به آخر رسیده ٬ ادامه ی مبارزه و تلاش برای خوشبختی برهتر از سرزنش کردن روزگار است ٬ کمی عسبانی و بد خلقی که این خود سبب بیماری است ٬ آرامش خود را حفظ نما تازندگی تو  به سلامت ادامه ژیدا کند....

آخ

یکی نیست به من بگه چرا این جوری ؟ خدایا ٬ خدایا ٬ چرا این جوری ٬ مثل اینکه لسان الغیب هم می دونست من دارم چی می کشم ٬ آره من طالب مراد خودم هستم جوری که انگار دنیا به آخر رسیده ٬ آخ ٬چرا خدایا؟

من هم می خواهم بنویسم :

ای دو سه تا کوچه زما دور تر

                                       نغمه ی تو از همه پر شورتر

                                                                             کاش که این فاصله را کم کنیم

        محنت این قافله را کم کنیم

                                            کاش که همسایه ی ما می شدی

                                                                                  مایه ی آسایه ی ما می شدی

این شعر رو می دونم آغاسی برای امام زمان گفته ٬ چون عشقش امام زمان بوده ٬ آخ ٬ من هم واسه ی عشقم می نویسم ٬ کاش که همسایه ی ما می شدی ...

اون که هرچی ابره دنیا خونه داره تو چشاش

اون که ناچاره بخنده اما گریست خنده هاش

اون که تو شهرش غریبه با یه عالم آشناست

هیچ کدوم باور نکردن غربت تلخ صداش

اون منم اون منم اون منم

بغزمو تو گلوم می شکنم

اون که خیلی قصه داره رو لبای بی صداش

مونده فریادش تو سینه در نمیاد از لباش

پرده ی دنیا کتابه با یه عالم گفتنی

هر کدام از غصه هاشو هر کدوم از قصه هاش

اون منم اون منم اون منم

بغزمو تو گلوم می شکنم

می خواهم بنویسم که چقدر دلتنگم برای کسی که ... دوستش دارم و می خوام زندگیم رو به پاش بذارم ... خوب می دونم دیگه که از عشق دور بودن چه معنایی رو داره ٬ آخ که کاشکی می شد یه زندگی نو رو آغاز کنم ٬ می دونم قبولی توی دانشگاه خیلی دور از دسترس نیست ٬ حتی واسه قبولی پیش از موعدم توی عمران - راه تهران مرکز هنوز وقت مونده که بخوام زندگی کنم ٬ زندگی می کنم در انتظار کسی می مونم که بیشتر از جونم دوستش دارم ٬ فقط می خواستم بهش بگم که چطوری شدی که خودت هم باورت نمی شه ٬ فکر نمی کنم دوست داشتن کسی باور نکردنی باشه ٬ دوستت دارم ٬ چون جون و نفسمی ٬ اگه تو نباشی من هم نیستم مطمئن باش ...

می نویسم باز برایت :

واسه رسیدن به تو دیگه چی کار کنم ؟

آخه چقدر خودم رو جلوی تو خار کنم ؟

آخه چند بار دیگه می خوای دلمو بشکنی ؟

توی خوابم نمی بینم که تو مال منی

طفلی دلم چقدر نشست پای تو گریه کرد

آخر چی شد نصیبش تنها یه نگاه سرد

نذار تنها بمونم همیشه با گریه هام

تو رو خدا بیا و یک کاری بکن برام

دل دیوونه ی منو کسی نمی تونه ببینه که شده در به درو

دل دیوونه ی منو کسی نمی تونه ببینه زد به سیم آخرو