هر روز می گذره ٬ آروم آروم از کنار هم می گذرن ٬ خیلی سخته ٬ خیلی سخته ٬ هنوز کسی رو که عاشقش بودم رو فراموش نکردم ٬ هنوز به عکسش نگاه می کنم و توی دلم حرفهای دلمو بهش می گم ٬ هنوز که هنوزه برام یه رویای فراموش نشدنیه ٬ خیلی برام سخته ٬ خیلی سخت ٬ روزهایی که بدون همدم می گذرونم٬ هیچ کس منو نفهمید و دارم می میرم ٬ دیگه خیلی چیزها توی زندگی بی اهمیت شده اند ٬ خیلی چیزها ٬ شاید رنج آدمهای تنها دیگه به چشم نیاد ٬ توی شهری که هیچ کس به فکر هیچ کس نیست ٬ همه صبح زود از خواب بلند می شن و به سر کارهایشان می رند و خیلی دیر به خونه برمی گردن ٬ وقتی هم که برمی گردن اینقدر که خسته ان واسه خانواده وقت ندارن ٬ نمی دونم ... من کارشناس مسائل اجتماعی نیستم ٬ من یه آدم معمولیم که از این دنیا دلم گرفته !

وقتی از پشت بوم ساختمون هفت طبقمون به اطرافم نگاه می کنم خیلی دلم می گیره ٬ همیشه آرزوم بود که توی یه ارتقاع بلند عشقمو توی بغلم گرفته باشم و گرمی بدنشو حس کنم و ببینم که اونم منو دوست داره ٬ وقتی براش گریه می کنم سرمو توی بغلش میگیره و می ذاره که اشکام رو روی سینه اش بریزم ٬ وقتی دستم سرده دو دستی دستمامو بگیره و فشار بده تا از گرمای دستش دستم گرم بشه ٬ آه که گویی همه ی این عشق ها رو با سونامی به سرای نیستی فرستاده ان ٬ خسته ام خیلی خسته ام ٬ همیشه دوست داشتم به اولین کسی که عاشقش می شم بگم که ٬ من همیشه منتظر لحظه ی وصال می مونم ٬ ولی نشد ...

خیلیا هستن که میان و می گن فقط من نیستم که بدبختم ٬ اونها هم بدبختن ٬ شاید ٬ شاید هیچ کدوممنون هم بدبخت نباشیم فقط فکر می کنیم که بدبختیم ٬ نمی دانم ٬ شاید همگی تنهاییم ٬ کاش می شد تنهاییمان را با هم قسمت می کردیم ٬شاید خیلیها از این حرف من برداشت بد داشته باشن ولی کاش کمی هم به فکر انسانیت بودیم ٬ مثلا اسم ما انسانه ٬ نیاز به محبت داریم ٬ نیاز به دوست داشته شدن داریم ٬ شاید به قولی : تنهایی رازی دارد که با فهمیدن این راز مشکلات حل شود ولی نه برای من که از اول عمر تنها بودم ٬ هنوز یادم نرفته که به خاطرات مادر گوش می دادم ٬ قرار نبود به این دنیای لعنتی پای بگذارم ٬ قرار نبود زندگی کنم ٬ قرار نبود ٬ هیچ وقت قرار نبود ٬ ولی آمدم ٬ ولی آمدم ٬ ولی آمدم ٬ من با ضرب و زور نذر و نیاز و دعا و دستگاه به دنیا آمدم و زنده ماندم ٬ قرار نبود زنده بمانم ٬ شاید این سرنوشت من بود ٬ هیچ وقت قرار نبود زنده بمانم ولی ماندم ٬ از اول عمر همه از من دوری می کردن ٬ شاید دوستم داشتند ولی از  من دور می شدند ٬ بیماری پوستی و زردی و سرخک و خیلی امراض دیگه ٬ هیچ کس به دنیا آمدنم هم امید نداشت ٬ حتی پدر و مادرم ٬ ولی مادرم من را نگه داشت ٬ قرار نبود به دنیا بیایم ولی ۱۹ سال پیش صبح ساعت ۱۰ صبح روز ۷ دی ماه روزی که عددش مقدس است به دنیا آمدم ٬ آرام و بی سر صدا ٬ به دنیا آمدم ٬ تنهای تنها ... هیچ کس مرا نفهمید ٬ خیلی سخت بود که زنده بمانم ٬ آرام آرام خوب شدم ٬ بچه ی تپلی که بعد از گرفتن انواع امراض و دردها آرام آرام لاغر شد ٬ آرام آرام لاغر شد ٬ لاغر لاغر ٬ شاید دیگر هیچ کس برایم تره هم خورد نمی کرد ...

حالا ۱۹ سال از آن روزها می گذرد ٬ ۱۹ سال درد و رنج و سختی و مشکل ٬ گویی ناف من را کسی که در عمرش هم تنها بوده بریده ٬ من خیلی تنها بودم و زندگیم پر از سختی بوده ٬ نه سختی هایی که خیلی ها فکر می کنن ٬ من بزرگترین سختی را در زندگی داشتم که باعث شد در سن ۱۹ سالگی پیر بشم ٬ پیر بشم ٬ تنهایی بود ...

آرام آرام گریه ام سرازیر می شود  ٬  به آرزوهای کودکی ام که نگاه می کنم می بینم حتی آن کسی که در کودکی می دیدم هم نبودم ٬ هیچ وقت ٬ هیچ وقت ٬ آرزوهای بزرگی که حتی در مغز کوچک پسرک جا شده بودند ٬ آرزوهایی که شاید در سر هیچ بزرگی نبود ٬ نمی توانم بگویم چه بودند فقط بدانید بزرگ بودند ...

خیلی ها من را متفاوت می دانستند ٬ آری متفاوت بودم ٬ از همه ی کسانی که دور و برم بودند ٬ من از همه متفاوت تر بودم ٬ از همه تنهاتر بودم ...

 

 

دود می خیزد ز خلوتگاه من .

کس خبر کی یابد از ویرانه ام ؟

با درون سوخته دارم سخن.

کی به پایان می رسد افسانه ام؟

 

دست از دامان شب برداشتم

تا بیاویزم به گیسوی سحر.

خویش را از ساحل افکندم در آب.

لیک از ژرفای دریا بی خبر.

 

بر تن دیوارها طرح شکست.

کس دگر رنگی در این سامان ندید.

چشم می دوزد خیال روز و شب

از درون دل به تصویر امید.

 

تا بدین منز ل نهادم پای را

از درای کاروان بگسسته ام .

گرچه می سوزم از این آتش به جان٬

لیک بر این سوختن دل بسته ام.

 

تیرگی پا می کشد از بام ها :

صبح می خندد به راه شهر من .

دود می خیزد هنوز از خلوتم.

با درون سوخته دارم سخن.

 

* من هیچ وقت نتوانستم مثل خیلی از پسرها هر روز با یک دختر باشم و عاشق همه ی دخترها و هر روز دختر بازی کنم ٬ توانش را داشتم ولی نمی توانستم ... هیچ وقت

نوشته شده در چهارشنبه بیست و ششم تیر 1387ساعت 13:2 توسط یک پسر| |