انگار  قرار نیست  روزی این غصه هایم به پایان برسد ٬ تنهایی هایم ٬ درد و رنجم ٬ موهای سپیدم ٬ هیچ وقت هیچ چیز را نداشتم ٬ برای دیگران بودم٬ برای اطرافیانم بودم ٬ آرام وبی سر و صدا مردم ٬ آری مرا کشتند ٬ مرا کشتند همانهایی که برایم دل می سوزاندند ٬ فکر می کردند با ترشی انداختنم سالم نگاهم می دارند ٬ از مادرم گله دارم ٬ هیچ وقت پدرم را حلال نخواهم کرد ٬ دیگر خسته شده ام ٬ شاید کاری را که باید پارسال می کردم را بزودی انجام دهم ٬ آری شاید از این زندگی رفتم ٬ فرار کردم ٬ با پاهای خودم ٬ نه با پاهای اطرافیانم ٬ با فکر و اندیشه ی خودم ٬ خسته ام ٬ چشمانم باز نمی ماند ٬ آرام آرام بسته می شود ٬ خسته ام خیلی خسته ٬ هیج کس نیست مرا یاری کند ٬ آرام آرام زندگی را نابود خواهم کرد ٬ عقده زیاد دارم ٬ شاید از تصورم هم خارج شده باشد ٬ جوری که با اعداد دیگر نمی توانم شمارشش کنم ٬ شبها آرام نمی خوابم ٬ تمام شدم ٬ چشمانم دیگر سویی ندارد ٬ موهای سپیدم بخدا ارثی نیست ٬ از هیچ کسی به ارث نبردم ٬ خونم زود به جوش می آید ٬ خسته ام از این زندگی که بدتر از زهر مار است ٬ خدایا می شنوی ٬ منم حامد ... رفیق لحظه های تنهاییم می دانم همیشه در فراموشیت هستم ٬ مرا دریاب ...

 

خدایا مرا دریاب ...

نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم مرداد 1387ساعت 19:48 توسط یک پسر| |