بغض سنگینی توی گلومه ... می خوام آزادانه گریه کنم ... بالاخره تنهاییمو یه روز جمعه ای پیدا کردم ... صدای آهنگ زیاده ! حال میده ولی حالمو  عوض نمی کنه ٬ آهنگ غمگینی که صداش بلند و گریمو در میاره ... آروم آروم اشکم از چشمام پایین میاد ... آروم آروم ٬ آهنگای غمگین شده دردو دل ... بذارین آهنگی که اشکم رو در میاره رو بنویسم شاید فهمیدین چی می گم :

چیه دلم گرفتی واسه چی داری گریه می کنی

چیه دلم شکستی؟ واسه کی داری گریه می کنی؟

چیه دلم غریبی ؟ چی دیدی داری گریه می کنی ؟

 آره می بینید ؟ اینه حرف دله من ! گریمو در میاره ٬ چی بگم ؟ آرومم خیلی آروم ! ولی گریه می کنم ٬ خسه شدم بخدا خیلی خسته شدم ... اینه آرزوی من : یه روز کاملا شاد و با آرامش ! ولی کو ؟ کجاست ؟ با کی ؟ کجا ؟ خسته شدم بخدا ...

از چی بگم آخه ! مگه چیزی هم مونده توی این وبلاگ که دیگه نگفته باشم ؟ مگه چیزی مونده که به کسی نگفته باشم؟ مگه چیزی مونده آخه ؟ دارم تلف می شم بخدا ... حرف دل زیاد دارم ولی همش تکراریه ! خدا می دونه چی می کشم ! غمگینم آره خیلی غمگینم ... اینقدر غمگین که دارم میمیرم ... انگار واقعا کسی از من خوشش نمیاد ... چی بگم از کجا بگم ؟ دوباره دلم گرفته ... خیلی بده بخدا ! خدایا کسی رو غم نده ...

دلي دارم پر از درد و پر از غم
نمي دانم غم دل كي شود كم
شكايت مي كنم از غم چو مجنون
دلي دارم پر از درد و پر از خون
غم عشقي كه بيچاره كند دل
دل ما همچو كِشتي مانده در گِل
بهاري بودم و خوشحال و خندان
ولي افسوس غم اُفتاد بر جان
شب و روزم گذ شته از حكايت
دگر چيزي نمانده جز شكايت
همه از درد و غم نالان و بي هوش
وجود من زغم گشته فراموش
كلام آخرم اي دوست اين است
كه تا غم هست دنيايم چنين است

 

نوشته شده در جمعه بیست و ششم مهر 1387ساعت 13:42 توسط یک پسر| |