Every thing and nothing

امروز می خوام واقعا حرف دل رو بنویسم ، می خوام اون چیزی که توی دلمه بنویسم ، خوب یادمه که دوست می داشتم هر کس و چیزی را بدون دلیل و بدون دغدغه ، خوب یادم هست که همه را دوست می داشتم ، دشمن برایم معنایی نداشت ، زندگی را می گذراندیم براحتی و الآن توی منجلابی گیر کرده ایم که خودمان هم نمی دانیم چه وضعیتی داریم ، به راحتی همدیگر را گول می زنیم و نمیدانیم که در حال حال گول زدن خودمانیم ، می خوام حرف دلم رو بنویسم تا راحت بشم بعد از مدتی که عین یه بغز سنگین ، عین یه غده ی سرطانی بدخیم ، عین جزام ، عین چیزهایی که از آن فرار می کنیم و نمی دانیم که داریم ، راحت شوم ، از تمام چیزهایی که به من آویزان هستند راحت شوم و حرکت کنم ، از درجا زدن خسته شدم و می خوام بگم ، شاید بعد از نوشتن این مطلب بخوان وبلاگم را ببندند ، شاید بخوان وبلاگم رو فیلتر کنم چون چیزهایی که می خوام بنویسم ممکنه به دهن خیلی ها تلخ بیاد و بر ضد منافعشون باشه

1-   قسمت اول : می خوام بنویسم که : چرا هر چی آدم خوب و با خدا و مومن و مذهبی و با دین و ایمونه باید ریش داشه باشه ؟ ها ؟ چرا آدمهایی که موهایشون را فشن (Fashion) می کنن و خط ریش نازک می کنن ، خط ریش بلند می کنن ، ریشهای زینتی می ذارن ، ابرو بر میدارن ، لباسهای بگ و رپ می پوشن ، کفشهای اجق وجق جون پسند می پوشن آدمهای کافر و بی خدا و آشغالین ، چرا یکی نیست که بیاد و بگه که خیلی از این افرادی که به اصطلاح آدمهای کافر و بی خدایین ممکنه که ایمون و دینشون خیلی قوی تر از اون کسایی باشه چهره ی کریهی که برای خودشون ساختن پشت اون ریش مخفی می کنن ، هر کسی که می خواد توی نهاد دولتی ایران به اصطلاح اسلامی که فقط از اسلامی بودنش به زور چادر سر کردن دخترای جون و نپوشیدن لباسهای دلخواهشون و کتک زدن کسایی که می خوان انتقاد کنن و پسرایی که لباس های به اصطلاح غربی می پوشن و موهاشون به گفته ی آقایون غربی است رو می دونن ، با ریش کارهاشون رو پیش ببرند ، الآن توی این نظامی که به اصطلاح اسلامیه و فقط گفتم حجاب رو می خوان اسلامی کنن ، توی همون نهاد دولتی که از شهرداری ها گرفته و انواع و اقسام نهادها تا وقتی که رشوه ندی کارت پیش نمی ره ، فقط مشکل اون دسته از جونهان که می خوان رو مد باشن مشکلن ، نه به خدا نه ، خیلی چیزها دیگه پشت سر این جور کارهاست ، تهاجم فرهنگی و این جور چیزها ( با پوزش از آقایون ) همش کشکه ، همش . چرا پسرایی که موهاشو فشن می کنه یا شلوار بگ می پوشه آدمهای بی شخصیتین ولی کسایی که یه من ریش رو صورتشونه آدمهای با شخصیتی هستن ، ها ؟ چرا پدر من که به قول خودش یه آدم انقلابی و توی این نظام و این طرز تفکر بزرگ شده با دیدن موهای فشن پسرش می گه این پسر من نیست ؟ ها ؟ می خوام دلیل این رو بدونم ، چرا هیچ وقت حق تصمیم گیری نداریم چه توی جامعه چه توی خانواده ، به خدا این مملکت اسلامی نیست ، اسلام خیلی آسون تر از اینهاست ، به خدا این اسلام پیغمبرمون نیست ، به خدا این عدالت علی نیست ، علی ( ع ) گفته که با زمونه پیش برید نه اینکه توی سال 2007 یا بذار جمهوری ایرانیش رو بگم 1386 هجری شمسی باید مثل 1400 سال پیش عمل کنیم ، شبها شیطان ها و فرشتگان مرگ میان رو زمین ، شب جایی نرید تا صدمه ی جنیان به شما وارد نشه ، شب جایی نمونید ، پیش خانوادتون باشید تا در آرامش و صفا باشید ، نه گذشت اون زمون به خدا گذشت ، اسلام واقعی با گذشت زمان ممکن نیست تغییر کنه ، اصلش حد اقل تغییری نداره اون فرع یا فروعش هست که تغییر داره ، خدا کنه امام زمان بیاد و اسلام واقعی رو برامون بیاره تا ببینیم که تا به حالا چی بر ما گذشته ؟

2-   قسمت دوم : می خوام بگم که هیچ وقت کسی رو فراموش نکردم ، هیچ وقت نخواستم که کسی رو فراموش کنم ، تمام کسانی رو که دوست داشتم و دوست می دارم ، خوب می دانم که الآن تنهایم و بی کس ، امروز روز مرد هستش و روز پدر ، می خوام بگم مثل قسمت اول پدری که دم از مردونگی و سخاوت و پدر بودن می زد با دیدن موی پسرش اون رو گذاشت کنار تا مثل همیشه تنهاتر از تنها بشم ، خیلی وقته که دیگه کابوس نمی بینم ، شبها بالشتم دیگه از اشک خیس نمی شه تا بوی گندش رو همه بخوان هس کنن ، دیگه مثل قدیما از شدت گریه به خاطر عشقم به کما نمی رم ، غش نمی کنم و خیلی سخت به خواب نمی رم ، یه حس جدیدی در من به وجود اوومده با هر حرکتی ناراحت نمی شم و با هر دلقک بازی هم خوشحال نمی شم ، نرمال شدم خیلی خوب شدم ، خودم که این رو حس می کنم ، درسته که 4 تا تجدیدی برای بچه ی درسخونی که تا دو سال پیش معدلش بالای 19 بود یکمی سنگین و غیر قابل درکه ولی من درکش کردم ، نیلوفر همیشه می گفت : حامد بزرگ شو ، حس بچگی را دوست داشتم ولی حالا دیگه نه ، گویی بزرگ شدم ، گویی از تمام اون دلبستگی ها رها شدم ، قلبی توی سینه ندارم ، یعنی دیگه اصلا حسش نمی کنم ، با دیدن دخترا دیگه نمی خوام به سمتشون برم و چشم تو چشم نگاهشون کنم تا بخوام توی دلم بهشون بخندم ، نمی دونم واسه ی چی می خندیدم ، نمی دونم دلیلش چی بود ، می خواستم از بالا به همه چیز نگاه کنم ، می خواستم دنیا رو مال خودم کنم ، می خواستم که توی این روز پدر یک پست متفاوت داشته باشم ولی نشد ، حیف ، از همین جا روز پدر رو به تمامیه پدران جهان و پدر تویی که داری این مطلب رو می خونی تبریک می گم ، آره می گم ، روز مرد رو هم به تمامی مردای واقعی جهان تبریک می گم ، بازم می گم مردای واقعی جهان ، چون علی یه جوون مرد بود نه یه نامرد ، اینقدر نامردی دیدم که از هر چی مرد و نامرده می خوام دوری کنم ، چون فاصله ی بین مردی و نامردی فقط دو حرفه فقط دو حرف ، می دونم زنهایی هستند که در عین حال جنسیتشون که مونثند ولی واقعا مردن ، مردانگی دارن ، به اونها هم تبریک می گم ، خوب یادمه که می خواستم از بالا به هر کسی نگاه کنم ، ولی حالا یاد گرفتم ، حداقل بعد از شنیدن صدای زیبا و گیرای نصرا... متقالچی که در حال خوندن یک مطلب از مارکز بود نظرم به شبکه ی پنج تهران جذب شد ، که گفت : آدمها وقتی اجازه دارند که به یکدیگر از بالا نگاه کنند که دست یاری به سمت دیگری دراز کرده باشند ، وقتی چیزهایی شنیدم که خوشم آمد به یاد سخنان دیگرش افتادم که : زندگی آنچه زیسته ایم نیست ، بلکه چیزی است که به یاد می آوریم تا روایتش کنیم ، این سخن در من خیلی اثر کرده بود ولی یادم رفته بود ، وقتی صدای متقالچی دوباره در سرم پیچید و شنیدم که می گوید : هیچ لحظه ای را برای گفتن کلماتی همچون ; دوستت دارم ، ببخش و متاسفم را از دست نده ، یاد این قطعه از گرنویل کلاسیر افتادم که می گفت :

بسیارند خوبی هایی که روزی قصد انجامشان را داری ،

و منتظر تا روز مناسب فرا رسد .

اما تنها فرصتی که یقینا از آن توست     

همین لحظه است ،   

همین لحظه باید ،    

ترنم تحسین و همدردی را به زبان جاری سازی.     

همین لحظه است که باید           

سخاوت پیشه کنی .   

از لغزش دوستی سهل انگار درگذری،   

و دربرابر دیگران قدری بیشتر ایثار کنی ،    

امروز روزی است که باید شریفترین اندوخته های              

قلب و روحت را ابراز داری ،       

                          تا دست کم ،

                                          آنی را که دیر زمانی است به تاخیر انداخته ای ، به انجام رسانی ;       و موهبت خداداد خود را برای ارتقای برخی همراهان کم نصیب به کار گیری.          

امروز               

                 قادری که حیاتت را پرشکوه و در خور بنهی .        

         این لحظه از آن توست ،           

                                                            تا         

                                                                         بدانگونه که می خواهی معمار آن باشی.

3-      قسمت سوم : می خواهم بگویم که :

ببخشید مرا .

هر چه کردم و هر گناهی که مرتکب شدم و هر

ظلمی که به هر کدام از شما روا داشتم .

ببخش مرا فرانک

شما هم مثل کلاسیر از لغزش دوستتان بگذرید ، از لغزشم بگذرید ، درست است سهل انگارم یا هر چیز دیگری بگذرید ، خواهش می کنم ...

من بیشتر از هر کسی می گویم به شما توهین کردم و شخصیتتان را زیر سوال بردم ، همین جا و در عین دیدار تمام بازدیدکنندگانم می گویم ، متاسفام و خواهش می کنم که مرا ببخشید ...

Excuse ME

فریاد می زنم که بهتون احتیاج دارم

ببخشید من رو

خواهش می کنم